VAN ‘SOCIAL DISTANCING’ NAAR ‘SOCIAL RECONNECTING

Voor steeds meer mensen wordt duidelijk dat er iets niet klopt in de coronacrisis. De bizarre maatregelen die overheden hebben getroffen, worden niet gelegitimeerd door het aantal slachtoffers dat het virus maakt. Hoewel de modellen (bijvoorbeeld van Imperial College London) ons voorspelden dat de pandemie honderdduizenden of zelfs miljoenen doden zou eisen, blijven de cijfers wereldwijd vooralsnog royaal onder die van een gemiddeld griepseizoen. Zorgcapaciteit bleek royaal voldoende. Het aantal mensen dat uitsluitend aan COVID-19 stierf (zonder onderliggende ernstige aandoeningen) bleef zeer beperkt. En de claim dat die meevallende cijfers het gevolg zijn van die maatregelen, wordt gelogenstraft door landen die deze maatregelen niet treffen en geen hogere sterftecijfers vertonen. Wetenschappers over de hele wereld tonen aan dat er grote inschattingsfouten zijn gemaakt en dat die fouten dramatische gevolgen hebben.

WAT LAAT DEZE CRISIS ONS ZIEN?

Wat aanvankelijk door een enkeling werd vermoed, wordt nu door steeds meer mensen helder gezien: de maatregelen zijn zwaar overtrokken en vele malen schadelijker voor de maatschappij en de economie dan het virus zelf. De angst voor het virus heeft de samenleving compleet ontwricht, grondwettelijke vrijheden weggenomen, de economie in en recessie gestort, vele duizenden bedrijven kapot gemaakt, mensen van elkaar vervreemd en vele tienduizenden ouderen in eenzaamheid gedreven. Langzaam wordt onze samenleving wakker en vraagt zich af in wat voor nachtmerrie ze gezogen is – en waarom?

Niemand weet hoe de komende weken of maanden eruit gaan zien. Het lijkt voor de hand te liggen dat onze democratie haar gekozen volksvertegenwoordigers stevig tot de orde gaat roepen – zoals dat hoort in een democratie. Mensen zullen – wat mij betreft heel terecht – niet alleen eisen dat de lockdown wordt opgeheven en de anderhalve-meter-samenleving van de baan gaat, maar vooral dat er open kaart wordt gespeeld over de werkelijke redenen voor deze draconische maatregelen. Dat we het deden om de zorg te ontzien en de zwakkeren te beschermen, gelooft binnenkort niemand meer. Wij willen de waarheid weten! Wat mij betreft komt er zo snel mogelijk een parlementair onderzoek naar de échte redenen.

Intussen zullen we als samenleving ook in de spiegel moeten kijken. Niet alleen wijzen naar anderen, maar radicaal eerlijk worden naar onszelf. Wat heeft deze coronacrisis ons laten zien tot nu toe?

Toch in ieder geval dat we (1) ongelofelijk BANG zijn voor pijn, bang voor lijden en bang voor de dood. Onze samenleving is zo bang voor de dood, dat we bereid zijn vrijwel ALLES te offeren om het leven van doodzieke oude mensen nog een paar maanden te rekken. Voor elk kwaaltje en elk pijntje hebben we tegenwoordig een middeltje, een pil, een zalfje – we leggen onze ziel en zaligheid in de handen van medische wetenschap. Het eindeloos rekken van het leven (ongeacht de kwaliteit ervan) heeft een hogere prioriteit (en krijgt een veelvoud van de financiële middelen) dan een waardig sterven na een voltooid leven, temidden van wie je lief zijn. Wat is er zo bedreigend aan verlies, aan lijden en aan de dood, dat we daar zo voor op de vlucht zijn? Waarom zijn we zo bang?

VAN CONTROLE NAAR VERTROUWEN !

Het brengt tot een tweede constatering: (2) de coronacrisis toont onze obsessie met CONTROLE. Het is de slogan geworden van onze overheid: “Alleen samen krijgen we corona onder controle”. We hebben een blind geloof in cijfers, in wetenschap, in onderzoek, in analyse, in maatregelen, in handhaving. Onze samenleving is ingericht op controle, niet op vertrouwen. Onderwijs gebruikt cijfers, toetsen en meetinstrumenten, maar ziet niet meer de kwaliteiten van onze kinderen. Gezondheidzorg kijkt naar statistieken, parameters en waarden, maar ziet de hele mens niet meer. Politiek kijkt naar demografie, peilingen en koopkrachtcijfers, maar vergeet wat een samenleving werkelijk nodig heeft: vertrouwen en aandacht voor elkaar. We menen alles met cijfers, meetinstrumenten en maatregelen te kunnen controleren… maar het leven zelf ontgaat ons. En de angst voor de dood en voor het lijden dat corona in ons wekte, maakt de behoefte aan en de roep om controle nog groter. Experts zoeken de controle in cijfers, politici zoeken de controle in maatregelen, medici zoeken controle in zorgcapaciteit en de ontwikkeling van een vaccin en de bevolking zelf lijkt te roepen: bescherm ons, controleer ons, hou ons in de greep… Maar waar de controle groter wordt, verdwijnt langzaam het leven.

VERVREEMDING

Kunnen we dieper peilen? Ik denk het wel. Alle maatregelen die rond corona worden afgekondigd gaan over afstand, over ‘social distancing’. We moeten elkaar als een potentieel gevaar zien en minimaal 1,5 meter afstand van elkaar houden. Afstand is het devies voor de nieuwe samenleving. Afstand! Wat is dat anders dan radicale vervreemding van elkaar? Dat is wat corona ten diepste toont: (3) we zijn VERVREEMD geraakt. Vervreemd van elkaar, vervreemd van ons lichaam, vervreemd van de verantwoordelijkheid voor onze eigen gezondheid, vervreemd van ons voedsel (wie weet nog waar dat vandaan komt?), en vervreemd van de aarde en alles wat daarop leeft. Als we elkaar tegenkomen, lopen we met een boog om elkaar heen, als we elkaar online treffen, maken we elkaar zwart en lelijk. We kunnen niet meer als familie of vrienden samenkomen. We drijven steeds verder uit elkaar, vervreemd en eenzaam. Het is een dodelijke cyclus: vervreemding leidt tot angst en angst leidt tot vervreemding.

SPIEGEL & KEUZE

Ik denk dat de coronacrisis ons een spiegel voorhoudt… en een KEUZE. De spiegel toont ons (1) onze angst voor lijden en de dood, (2) onze obsessie met controle en (3) de diepe vervreemding die onze samenleving kil en doods maakt. De keuze is nu aan een ieder van ons. Blijven we op de vlucht voor onze angst? Blijven we onze redding verwachten van nog grotere controle? Geloven we echt dat nog grotere afstand en nog grotere vervreemding ons als mens en als samenleving sterker en gezonder maakt?

DE ECHTE OPLOSSING

Ik geloof dat de echte oplossing precies aan de andere kant ligt. Niet langer vluchten voor de angst, maar haar onder ogen komen en ons verzoenen met het leven dat een einde kent. Niet nog grotere structuren van controle bouwen, maar werken aan vertrouwen, gemeenschap, liefdevolle verbindingen en het loslaten van controle. En niet nog meer afstand en vervreemding, maar nieuwe verbinding, nieuwe aanraking en nieuwe nabijheid. Van ‘social distancing’ naar ‘social reconnecting’. Het ‘nieuwe normaal’ is wat mij betreft geen anderhalve-meter-samenleving, het ‘nieuwe normaal’ is een samenleving van elkaar weer echt ontmoeten, zonder controle, zonder angst, zonder verborgen agenda’s. Een samenleving die zorg draagt voor elkaar, ook voor haar kwetsbaren, haar ouderen, haar stervenden. Dat ligt in de aard van mensen, dat hoeft geen overheid ons te vertellen. En ja, dat vraagt vast om een ingrijpende verandering van de samenleving, misschien zelfs wel om een revolutie. Ik ben daar klaar voor, het is de hoogste tijd.

Met dank aan…

© Boele Ytsma


2 Reacties op “VAN ‘SOCIAL DISTANCING’ NAAR ‘SOCIAL RECONNECTING”

  1. Kitty Rost zegt:

    Bravó!! Woorden naar mijn hart! Ik heb zelf al verschillende keren (ook in een blog) gezegd dat we onder de knoet worden gehouden. Gemanipuleerd worden als ‘domme’ burgers, die meteen alles klakkeloos aannemen. Tot mijn grote frustratie is dat ook grotendeels zo. Mensen die alles vertrouwen en geloven wat hen voorgeschoteld wordt. Ik ben zelf spiritueel coach en geef iedereen mee dat ze vertrouwen moeten hebben in hun eigen gevoel. Niet wat ze wordt opgelegd door het denkvermogen (ego) van de ‘macht’. Gelukkig spreek ik ook mensen die níet bang zijn. Zich niet laten meeslepen in de chaos van ‘angst’, maar vertrouwen hebben in hun gevoel. Soms voel ik me machteloos… Zou ik het uit willen schreeuwen: Mensen laat los die angst! Vertrouw op jezelf, op liefde en licht. Dát wijst je de weg!! Toch ben ik blij met degenen die ik wél kan bereiken. Die níet leven in angst. Ik ervaar het bij mensen die ik hypnosessies geef, dat het juist die controle is die ze ‘gehypnotiseerd’ heeft. De blijdschap als ik kan bereiken dat ze die los kunnen laten. Mijn grootste wens is dat we weer een menselijke wereld kunnen scheppen, voor elkaar klaar kunnen staan, elkaar op waarde kunnen schatten en elkaars kennis kunnen delen, zónder ego! Ik geloof in de kracht van liefde en licht! En velen gelukkig met mij. Ik ben er danook zéker van dat mijn gevoel me niet bedriegt: we zullen allemaal weer mensen zijn! En de dood? Ik schreef er een boek over: Ik sterf nog liever als een hond. Een dood uit liefde… Een mooie dood…

  2. Hallo Kitty,

    Dank je wel voor je mooie positieve woorden. Vanaf dag 1 wist ik dat dit niet klopte en dat het om een machtsovername ging. Moeilijke situatie, je kunt niets doen en zeggen, want als mensen in de angst zitten kunnen ze niet helder meer denken. Gelukkig is daar nu in een rap tempo verandering in aan het komen. Ik weet dat we hier weer uit gaan komen, maar dat zal niet zonder inspanning of gevecht gepaard gaan. Ik spreek ook steeds meer mensen die wakker aan het worden zijn….vragen beginnen te stellen.
    Ik geloof ook in de kracht van Licht en Liefde en gebruik dit ook als mantra. Nee je gevoel bedriegt je niet, mijn gevoel zegt ook dat we hier uit komen en dan een hele nieuwe maatschappij kunnen creëren van Licht en Liefde. We moeten eerst op de bodem van de put zitten willen we iets nieuws en moois kunnen creëren. We zijn nu bezig langzaam omhoog te klimmen en onderweg komen we nog obstakels of nieuwe informatie over dit hele gebeuren tegen, waardoor we weer met nieuwe kracht verder omhoog gaan tot we uit de put zijn geklommen.

    Het gaat je goed,
    In Licht en Liefde, Lizeth Brands

Geef een reactie