Leven in acceptatie

Vraag: ‘Ik wil mijzelf accepteren zoals ik ben, maar heb

iemand om me heen die continu loopt te zeuren wat ik

allemaal verkeerd doe. Diegene moet mij accepteren

zoals ik ben, pas dan kan ik zijn zoals ik ben’.

‘Er is geen oordeel belangrijker dan het oordeel dat we vellen over onszelf’ luidt een gezegde. En zo is het. Zelfacceptatie begint door te weigeren nog langer vijand van jezelf te zijn en door vriendschap te sluiten met jezelf. Dat is jouw verantwoordelijkheid, en niet die van een ander.

Het is makkelijk om met de vinger naar een ander te wijzen. Verleidelijk ook, want het alternatief is: bij jezelf te rade gaan. En dat vraagt om de bereidheid om jezelf te leren kennen en accepteren zoals je bent. Eigen verantwoordelijkheid houdt in dat je erkent dat elke relatie het spiegelbeeld is van de relatie met jezelf. Hoe anderen met jou omgaan zijn de symptomen van je (vaak onbewuste) negatieve gedachten en overtuigingen, en je strijd in relaties weerspiegelt de strijd om van jezelf te houden zoals je bent.

Een interessante vraag is dan ook: waarom is jouw (onbewuste) innerlijke overtuiging dat je pijn, afwijzing of bekritisering nodig hebt of verdient? Als je zelfacceptatie toeneemt, ontstaat er ruimte in jezelf om te voelen dat het je helemaal niet minder maakt als je je ‘slechte’ of mindere kanten erkent. En het creëert ook ruimte voor anderen om je te nemen zoals je bent. Want het is heel erg moeilijk voor anderen om jou te accepteren zoals je bent als jij nog steeds kanten van jezelf afwijst.

Uit: ‘Leven in acceptatie’, Annemarie Postma

Wil je het boek zelf graag lezen dan is dit de website waar je het op kunt bestellen;

http://www.hipandconscious.nl/a-27666719/boeken-gesigneerd/nieuw-leven-in-acceptatie-gesigneerd/


Geef een reactie