De illusies van het ego

De illusies van het Ego. 

Maandag, 11 februari 2013. 

“Als je achter je eigen gedachten aan blijft rennen ben je net als een hond die een stok achterna zit”. 

Pas als wij beseffen dat wij met iedere gedachte een keuze maken tussen licht of duister zullen we in staat zijn om de illusies van het ego te doorbreken. 

Er bestaat geen verlichting zolang het ego nog bestaat. De Bijbel vertelt ons dat we moeten kiezen tussen twee meesters, de Goddelijke Meesters zoals bijvoorbeeld Oneindige Liefde, en de Meester van het ego. Het is waar dat we niet beiden kunnen dienen. 

De wijze yogi Babij vertelde ons dat als we dingen doen uit compassie dit ons kan helpen om het ego kleiner te laten worden. Wat we meestal niet echt beseffen is dat al onze gedachten een gebed zijn, een soort gefluister in het oor van de door ons gekozen Meester. Zolang wij ons dat niet realiseren zullen wij ons bang en schuldig voelen, verdrietig en verloren. Al de kenmerken van een ziel die de verkeerde Meester heeft gekozen. 

Pas als wij inzien dat wij met iedere gedachte een keuze maken tussen licht of duister zullen we in staat zijn om de illusies van het ego te doorbreken. De liefde die wij niet ontvangen is de liefde die wij niet geven. De pijn of verraad die ons door anderen is aangedaan, is in werkelijkheid onze eigen verraden ziel die zich heeft blootgesteld aan de kwade invloeden vanuit de schaduw, of als je vindt dat je daarmee het ego teveel eer geeft, de dualistische kant van de hemel. 

Wij blijven hangen in onze zelfgeschapen hel, terwijl we de hemel vermijden. We zijn ons misschien niet bewust dat we dit doen, maar doen het toch. Door het steeds minder spontaan reageren op liefde, het niet geven van complimenten aan anderen en met iedere glimlach die we niet geven aan een medemens op deze aarde. 

Wij zijn al veel te lang misleid in het geloven dat we ons kunnen verzoenen met onze “zonden” door exact dezelfde gedachten te handhaven die deze hebben veroorzaakt in de eerste plaats. Jezus, Boeddha en Krisna waren niets meer dan bewuste zielen die hun ego hadden losgelaten. De gedachten aan ego, want we zijn allemaal scheppers met grote capaciteiten. Wij zijn werkelijk Goddelijk in het creëren van onze eigen werkelijkheid. Wij zijn niet klein en nietig, ondanks dat het ego ons dit wil doen geloven. 

Zolang wij blijven geloven dat wij niet van richting kunnen veranderen door onze gedachten aan te passen, hebben wij het spel al bij voorbaat verloren en zal het ego ons in haar greep blijven houden. Daarmee houden wij de illusie in stand, in plaats van te beseffen dat wij zelf het spel maken. Ieder gefragmenteerd deel van onze illusie zal ons worden getoond zodat wij kunnen zien wat werkelijk is. Alle pijn waarvan wij dachten dat wij die verwerkt hadden zal aan de oppervlakte komen om ons nog eenmaal te vragen, “Welke Meester wil je kiezen?”. Zijn wij echt de mogelijkheid kwijtgeraakt om ons met onze harten, geest en gedachten te concentreren op het Goddelijke? Zijn we zo verward geraakt door wat we zien in onze gesegmenteerde en gescheurde spiegel dat we onze eigen perfectie niet meer zien? 

De grote Tibetaanse Yogi Milarepa zei ooit, “Als je achter je eigen gedachten blijft aanrennen ben je net als een hond die een stok achterna zit; iedere keer als de stok wordt gegooid, ga je rennen. Zorg dat je een leeuw wordt die in plaats van achter de stok aanrennen de stokwerper tegemoet treedt. Iemand gooit niet vaker dan één keer een stok naar een leeuw”. 

Als wij naar onze werkelijkheid kijken, de wereld daarbuiten met haar uitdagingen en beproevingen, haar irritaties en pijn, dan zien we dat het de gedachten zijn die wij naar de molen hebben gebracht om gemalen te worden tot het koren waaruit onze realiteit vervolgens ontstaat. Daarna gaan wij deze werkelijkheid te lijf met dezelfde gedachten die ze juist geschapen hadden alsof daarmee onze ervaringen anders zullen worden. 

Echter, de leeuw weet dat hij degene is die de stok gooit, dat hij de schepper van de gedachten is die weer de werkelijkheid creëren. Het ego zorgt ervoor dat we dingen achterstevoren zien, ondersteboven en op iedere andere manier, behalve de goede. Door de aangeboren zuiverheid van de geest is het niet nodig om alles te manifesteren, maar wel dat we het besef krijgen van haar werkelijke aard. Vanuit dit uitgangspunt kunnen alleen zuivere gedachten ontstaan, die weer zorgen voor een ware werkelijkheid en waarbij de onware versie van het ego niet de kans krijgt om in ons bewustzijn te komen. 

Wanneer we in stilte zitten dan eren wij de geest in haar werkelijke staat. We laten dan alle ego symptomen los, zoals schuld, pijn en ‘willen’. Het laten gaan van de laatste illusies van het ego is als het opmaken van de balans waarbij je je niet in verleiding laat brengen door kasten vol prachtige kostuums, magische hoeden en gekleurde lichten. De illusie ligt voor je, zonder kleur en licht, en het enige waardoor je zult worden aangetrokken is de altijd aanwezige zuiverheid van een onbesmette geest. 

Bron: Waking Times

Geef een reactie