Straatkinderen in Brazilië

Op 16 november 2012 heeft  de EO een programma uitgezonden met de titel “Onverwacht bezoek”. Dit programma is geheel gewijd aan Robert Smit die in Brazilië Remer heeft opgericht. Hij ontmoet zijn hele goede vriend Jan weer, na 6 jaar.

Persoonlijk vond ik het erg leuk om al die plekken weer terug te zien waar ik met een Friese groep ook ben geweest. In het eerste gedeelte van het programma zie je een oranje huis waar kinderen worden opgevangen. Dit huis hebben we als groep geheel geverfd en opgeknapt. Toen wij daar waren was de keuken er nog niet, daar waren ze druk mee bezig er lag toen nog overal zand en rommel. Waar Robert nu zijn kantoor heeft daar heb ik met nog 3 groepsleden de houten latjes aan de muur/plafond gefernist en de onderkant geverfd. 

Verder zie je bezoeken aan de krottenwijken, het klaarmaken en uitdelen van broodjes en drinken, wat we groepsgewijs ook hebben gedaan. Daarna gaat de reis naar Pequerie waar Robert woont met zijn gezin en de boerderij waar straatkinderen tot hun 18e blijven wonen. Echt heel erg leuk om dit allemaal weer terug te zien maar ook verdrietig dat het nog steeds nodig is.

Klik op onderstaande link dan kun je het programma zien.

http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/1305308

In Licht en Liefde, Lizeth

Het is alweer enige tijd geleden dat ik met een kleine groep mensen,voor 3weken, naar Brazilië ben geweest. De herinneringen zijn mooi maar ook schokkend en emotioneel.  Het doel van de reis was om te gaan klussen aan projecten van Remer. 1 week in Rio en 2 weken op de boerderij. In de week in Rio werd er geklust aan een pand maar bezochten we ook de Krottenwijken, wat overigens niet zonder gevaar was. Remer vangt straatkinderen op in de krottenwijken en heeft in Piquerie, ligt een dag reizen van Rio, een boerderij waar straat kinderen geplaatst worden die nergens terecht kunnen en daar verzorgd worden, naar school gaan en een opleiding kunnen volgen. De kinderen hebben de leeftijd van 2 tot 18. Na hun 18e moeten ze van de boerderij weg en kunnen ze elders onder begeleiding verder studeren, werk zoeken enz. Remer is opgezet door Robert Smits. Een bijzondere Nederlander die tijdens een vakantie in Brazilië in aanraking kwam met straatkinderen en nooit meer is weg gegaan. Het wordt een beetje veel hier uitgebreid op in te gaan, maar wil je meer weten over Remer en Robert Smits dan verwijs ik je graag naar de nederlandse tak van Remer, de stichting “Help mij leven”, www.helpmijleven.nl

Ik heb wel ervaren dat hoe goed je je ook voorbereid op zo’n bijzondere reis er toch een cultuurschok is. Als je aankomt in Rio dan zie je en ruik je als eerste de krottenwijken die tegen de bergwand zijn aangeplakt.  Waar ben jij dan met al je rijkdom? Het was echt een achtbaan van ervaringen tijdens deze 3 weken. Wat me echt het diepste van het diepste heeft geraakt is het bezoek aan een spoorlijn met twee sociaalwerkers van Remer die daar een gezin wilde bezoeken. Dat verhaal wil ik graag met je delen.

Het eerste wat je ziet als je naar het spoor toeloopt,  is op het taluut een hele rij met bijelkaar geraapt afval waar huisjes van zijn gemaakt.

Dat hier mensen, gezinnen met kinderen in kunnen wonen is echt onvoorstelbaar. We lopen verder en gaan het taluut op en wat we dan te zien krijgen! Mannen, vrouwen kinderen wonen op hele kleine stroken naast de spoorlijn. Wat helemaal niet te bevatten is, is dat er elke dag nog treinen voorbij komen. Met alle gevaren die daarbij horen. Na enig speurwerk werd het bewuste gezin door de twee sociaalwerkers gevonden.

We mochten ook even kijken in het huisje van het gezin die we bezochten. Er stond een bed, een koelkast en een hele grote tv in. Verder niets, men woonde hier met 4 mensen, opa, dochter, schoonzoon en kleinkind. De dochter, schoonzoon en kleinkind waren verslaafd aan drugs. De sociaalwerkers deden hun best het kleinkind van 12 jaar, wat op straat leefde, naar de boederij te krijgen. Maar dat gaat niet zonder de toestemming van de zeer jonge ouders.

Terwijl zij een gesprek hadden keek ik goed om me heen. Op en tussen het spoor lag allemaal ontlasting ed, waar kinderen gewoon tussen aan het spelen waren. Een douche hing aan een paal, die door iedereen werd gebruikt, draden voor de elekriciteit waren vastgemaakt aan de elkticiteitsmasten. Alles werd afgetapt.

 

Wat me het meest heeft geraakt  is de uitdrukking op een lief klein kindje zijn gezicht. Schreeuwde werkelijk om hulp en je voelde het verdriet. Het ergste is dat je op dat moment helemaal niets kunt doen en machteloos staat . 

 

De foto spreekt voorzich denk ik. 

 Nadat we dit allemaal gezien hadden en weer verder moesten vonden we onderaan het taluut, aan een paal vastgeketend, een zelfgemaakte kar en een winkelwagentje. Dit was het kostbaarste bezit van opa. Hij ging elke dag met deze kar oud papier zoeken en verkopen, zodat hij eten kon kopen voor die dag voor het gezin. 

 

Het heeft diepe indruk op mij gemaakt.

Dit is één van de vele verhalen, maar deze was toch wel de allerheftigste. Als je dit zo hebt gezien besef je meer dan eens hoe goed we het in Nederland hebben. Ik wist van tevoren dat het een heftige confronterende reis zou worden, maar tot op de dag van vandaag heb ik er geen spijt van dat ik deze reis gemaakt heb. Het heeft een zeer bewuste wereldburger van mij gemaakt. 

De foto’s zijn niet door mijzelf gemaakt maar door een groepslid. Er mocht maar één aangewezen groepslid foto’s maken i. v. m integriteit en straatroof.

Wat me destemeer op viel, toen we weer op schiphol waren dat je overal mobieltjes hoorde afgaan en dat de mensen klaagde over het weer. Dan sta je wel even met je oren te klapperen en wordt je weer met een cultuurschok geconfronteerd.

In Licht en Liefde, Lizeth

Geef een reactie